roeisters

.

“Eindelijk hebben we gepraat over de onderwerpen die er werkelijk toe doen”

“Ik had me niet eerder gerealiseerd dat een onafhankelijke derde zó het verschil kan maken”

“Ik had er een hard hoofd in, maar in mediation vonden we samen een oplossing waar we niet eerder aan gedacht hadden”

"Een gang naar de rechter wilden we kost wat kost vermijden. En dat is goed gelukt!”

"In het verleden zijn zaken niet goed gegaan. Ik ben blij dat we de focus nu verlegd hebben naar de toekomst. Dit geeft weer nieuw perspectief.”

Teamcoaching van een medische fusievakgroep / maatschap.

Een voorbeeld van een begeleiding die een tijdje geleden afgerond is. Uit privacy-overwegingen zijn details achterwege gelaten.

Een vakgroep/maatschap van 21 (voornamelijk mannen) is gevestigd in twee locaties en heeft al meerdere fusies achter de rug. De laatste was 3 jaar geleden.

Een vorig coaching traject heeft zich met name op “de bovenstroom” geconcentreerd, met als resultaat dat de benodigde structuur al aardig staat. Wij hebben het verslag van de vorige begeleiding ingezien. Uit het verslag blijkt dat er al verschillende verstandige conclusies getrokken zijn, ook wat betreft de manier waarop de vakgroep met elkaar om wil gaan. Waar het nog aan ontbreekt is om dit daadwerkelijk in gedrag te vertalen. 

Dit komt heel veel voor; dat het soms nog wel lukt om “zakelijke” afspraken met elkaar te maken, maar dat deze toch niet nagekomen worden.  Je kunt je zaken op papier nog zo goed geregeld hebben, het gaat pas werken als je daar als groep werkelijk achterstaat en er dus naar handelt. En daarvoor is het nodig dat je goed met elkaar kunt communiceren en elkaar vertrouwt.

Er is nu dus behoefte aan een vernieuwende aanpak, die zich met name richt op “de onderstroom”, waarmee het onderling vertrouwen en de motivatie om constructief samen te werken versterkt gaat worden. Het gewenste resultaat is een effectievere vakgroep waarin met nieuwe energie collegiaal wordt samengewerkt. De Raad van Bestuur vindt ook al een tijdje dat er beter samengewerkt moet worden en houdt (op afstand) een vinger aan de pols. Zij waarderen dat de vakgroep zelf het initiatief tot coaching heeft genomen.

We beginnen met af te spreken dat alles wat besproken wordt binnenskamers blijft. Hoe en op welke manier de vakgroep aan de RvB rapporteert is aan hen.

Wat we in het algemeen vaker zien bij fusiemaatschappen, zijn cultuurverschillen. Iedere groep heeft zijn eigen manier van met elkaar omgaan (open of minder open, veel of weinig informele activiteiten buiten het ziekenhuis, elkaar kunnen aanspreken zonder animositeit of niet, enz) en sowieso maakt het verschil of je met zijn achten of 21-en samen moet werken. Bij medische fusievakgroepen is het ook vaak zo dat het voor de collega’s van het kleinere (perifere) ziekenhuis voelt alsof zij zijn “overgenomen” door het grotere (topklinische) ziekenhuis. Dat er op hen neer wordt gekeken.

Middels individuele gesprekken krijgen we een goed beeld van de pijnpunten en de verschillende “bloedgroepen” binnen de vakgroep. Niet iedereen onderkent het blijvende belang van één vakgroep en ook tijdens onze begeleiding lopen de gemoederen hoog op. Velen hebben hun best gedaan de sfeer te verbeteren in afgelopen fusies en zijn meerdere keren teleurgesteld. Er is inmiddels mentaal afscheid genomen. Gedragen besluitvorming is lastig maar de vakgroep wil uit deze impasse komen en de concurrentie is groot.

Omdat in de vorige begeleiding door coaches alleen met elkaar gesproken is, beginnen we met een ontspannende activiteit buiten het ziekenhuis. Een activiteit waarbij niet zozeer de ratio als wel de intuïtie wordt aangesproken.

Vervolgens hebben we twee keer ’s avonds een bijeenkomst gehouden. Onze analyse van de probleempunten werd herkend en onderschreven door de vakgroep en middels paradoxen hebben we aangegeven waarom het voor hen zo moeilijk is om uit de ontstane patronen te ontsnappen. Er is geschetst hoe een goede samenwerking er volgens hen uit zou moeten zien en – ook belangrijk- we hebben onderstreept wat er al wél goed gaat en welke aanknopingspunten reden geven voor optimisme en potentie tot verdere verbetering.

We hebben een paar plenaire spel-/vraagvormen gedaan, waarin onder meer onderlinge waardering, motivatie, betrokkenheid en elkaars kwaliteiten aan bod kwamen. Er werd besproken dat het wordt gewaardeerd om zo met elkaar bezig te zijn; dat er nieuwe informatie naar boven komt en daardoor ook een nieuwe kijk op elkaar en wellicht een andere benadering. Het belang van elkaar aanspreken laten overheersen in plaats van aannames en overtuigingen. De behoefte ook om hier meer van te doen. Men had “eindelijk” het gevoel verder te komen.

We spraken af nog enkele keren een vakgroep vergadering bij te wonen, waarbij we benoemen wat er nog beter/anders kan op het vlak van communicatie, waardoor het ingezette herstel van vertrouwen door kan groeien.

Investering per persoon: één individueel gesprek van een half uur en 3 avond-bijeenkomsten.

Herkenbaar? Wilt u eens vrijblijvend overleggen? Aarzel dan niet om contact op te nemen.

Gabrielle Vergroesen
020 – 8896585 (kantoor)
06 – 23260091 (mobiel)

Comments are closed.
MENU